سرگذشت :

وقتی در سفر حجاز ، طایفه ای جوانان صاحبدل همدم من بودند و همقدم . وقتها زمزمه کردندی و

بیتی محققانه بگفتندی . عابدی در سبیل ،  منکر حال درویشان بود و بیخبراز درد ایشان .

تا برسیدیم به نخلۀ بنی هلال . کودکی از حی عرب بدر آمد و آوازی بر آورد که مرغ از هوا در

آورد . اشتر عابد را دیدم که به رقص اندر آمد و عابد را بینداخت و برفت .

گفتم ای شیخ !  در حیوان اثر کرد و تو را همچنان تفاوت همی کند .

         دانی چه گفت مرا بلبل سحری

        تو خود چه آدمئی کز عشق بیخبری

       اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب

       گر ذوق نیست ترا کژ طبع جانوری

       شتر را که شور و طرب در سر است

       اگر آدمی را نباشد خراست

     ...